NaNoWords #5 op naar de laatste loodjes...

De hele maand heb ik voor gelopen op mijn wordcount, was ik er van overtuigd dat ik het gemakkelijk zou gaan halen en dat die 50000 woorden het wel gaan worden. Tot de ziektekiemen over mij heen walsten. Ja, toen lag je in bed met hoofdpijn en geen motivatie om ook maar één woord op papier te krijgen. En plots, lag je 2000 woorden achter.

 

 

Help! Sam raakt in paniek. Want ik lag dus inderdaad 2000 woorden achter en begon een beetje hartkloppingen te krijgen. Hoe ga ik dit ooit weer oplossen binnen 5 dagen? Het scheelt dat ik op dat moment wel in een heel hectisch stuk van mijn verhaal zat, dat typt altijd wat makkelijker weg dan wanneer er niet veel bijzonders aan de hand is. Toch ben ik bang dat ik nu, ondanks de ontzettend goede schrijfmaand, niet mijn doel ga halen. Dan heb ik voor mijn gevoel op het randje gefaald. En er is niets ergens dan op het randje falen. Dan faal ik nog liever met 30000 woorden zodat ik kan zeggen 'ja, het was hem gewoon niet.'
 Op een dag schrijf ik over het algemeen 2000 woorden, dat is wat ik negen van de tien keer kan.

Gelukkig heb ik op twitter enorm motiverende mensen, waarmee ik al de hele maand een beetje update over hoe het er voor staat. Nienke van @Nienkelifestyle en Zoë van @ZHarteman zijn een hele steun haha. Ik hoop zo dat ik met hun motivatie en mijn eigen inzet toch nog bij die 50000 kan komen. Daarvoor ben ik natuurlijk ook aan de NaNoWriMo begonnen.

 

 

Trucjes proberen in de hell-week, dat was mijn plan. Ik hoopte dat de beruchte hell-week mij zou overslaan. Maar naast de ziektekiemen en slechte motivatie was ik ook mijn inspiratie kwijt! Deze week van door bijten en Dory met 'keep on swimming' in mijn achterhoofd ging gelukkig sneller voorbij dan ik dacht. Ik heb het op de een of andere manier toch voor elkaar gekregen om elke dag aan de word-count te voldoen. Misschien is wel alles wat ik heb geschreven poep en kan ik er later niets mee, ik heb in ieder geval wel iets geschreven.
 Toch dacht ik dat ik nooit meer inspiratie terug zou vinden voor mijn verhaal, maar toen ik terug kwam van het wandelen met mijn hond kon ik alweer diep uitademen. Ik had een idee! En het heeft goed uitgepakt ook. Daarvoor heb ik wel even mijn hele interne planning voor het verhaal moeten omgooien, maar dan heb je ook wat. Uiteindelijk ben ik enorm blij dat ik heb gekozen deze aanpassing te doen. Mijn verhaal word hierdoor toch ineens compleet anders en ook beter naar mijn gevoel.

 

Ik heb deze week niet echt nummers toegevoegd aan mijn playlist, deze is lekker hetzelfde gebleven. Wel wil ik graag een stukje van een van de laatste hoofdstukken met jullie delen. Ook al krijg ik daar al een beetje kippenvel van want ik ben er erg onzeker over. Mijn schrijfwerk is overduidelijk nog geen meesterwerk en nog niet bewerkt, maar ik hoop dat jullie daar allemaal respect voor hebben hihi.

 

„Ik bel je vanavond wel.“ Dat was het. Een kusje op de wang erbij en ze verdween. Mijn hand drukte de klink in het slot terwijl ik me alvast omdraaide om terug te lopen naar mijn vriend. Zij arm gooide rusteloos zakjes vchips en bekertjes waar nog een bodempje drank in zat in de vuilniszak. Ik keek rond de kamer, volges mij was het nog nooit iemand gelukt zo’n grote rotzooi te veroorzaken. Ik hielp hem. Met een chagrijnige kop liepen we rond de woonkamer, van het ene hoekje naar de ander, zonder een steek verder lijken te komen. Ik rolde mijn ogen en zakte met mijn hele lichaam in de bank. Het kussen dat naast mij lag drukte ik op mijn hoofd en ik schreeuwde. Terug denkend aan alle dingen die ik gisteren fout had gedaan. Ik had haar namen genoemd, had mezelf afgesloten van de menigte en uiteindelijk nog eens de hele nacht wakker gelegen wachtend op het moment dat zij mijn hulp nodig had. Wat niet leek te komen, ze was oké alleen een beetje bezopen. Ondanks die ene keer dat ze wakker werd ergens rond vijf uur heb ik geen moment kunnen genieten van haar bijzijn. Al was het haar haren vast houden terwijl ze boven de wasbak hing, dat was in ieder geval iets.
 „Ik ga Lewis echt van dit balkon af gooien zodra hij wakker word!“ Patrick drukte zijn hoofd tegen het raam en gromde. De vuilniszak in zijn hand zakt met een harde knal naar de grond. Verschillende prulletjes vallen er weer uit. „Natuurlijk nadat hij dit heeft opgeruimd.“ Hij verdwijnt even uit mijn gezicht, ik zelf staar naar de daken van de stad. Het rustgevende gedeelte van een huis. In mijn hand word een bekertje gedrukt, ik leg mijn ogen op het doorzichtige drankje wat erin zit.
 „Is dit wodka of water?“
„Water, heb je mij ooit wodka zien drinken?“ Hij trok zijn wenkbrauw omhoog.
 „Eigenlijk wel. Maar oke, daar was je niet op uit.“ Zijn lichaam valt naast mij in de bank, ook hij staart uit het raam. Twee hopeloze gevallen op één bank, dat zou nog eens een leuk verhaal maken.
„Relatieproblemen?“ Ik grinnikte om zijn opmerking en goot een slok water achterover.
 „Ik weet niet hoe ik het moet noemen.“ Antwoordde ik.
„Ik wel, relatieproblemen. In een week zie ik er wel tientallen van voorbij komen, en jij hebt er meerdere.“ Hij draait zijn gespierde lichaam richting mij en kijkt me vragend  aan.
 Ik slaakte een zucht, „En wat doe ik eraan?“
„Laat zien dat jullie het waard zijn.“
 „Ik dacht dat jij ons weer terug wilde? Waarom help jij mij met mijn relatie…is dit een of andere truc.“ Grappend sloeg hij op mijn schouder en dronk hij het laatste beetje water op.
„Een hele goedemorgen, jongens van het slechte leven. Ik weet niet waar jullie gisteren waren maar dit feest was ge-wel-dig.“ Lewis wandelde geeuwend de woonkamer in, zijn voeten sloffend over de grond en zijn haren overeind alsof er net iemand met handen vol zand doorheen heeft gewreven.
 „Nadat ik Charlie heb geholpen met zijn liefdesleven kom ik terug op jou. Je mag alvast op het balkon gaan staan als je wilt!“ Schreeuwde Patrick uit het niets. De frustratie die in zijn lichaam op borrelde zodra Lewis in zicht kwam was onvermijdelijk. Het was te zien, heel duidelijk. Lewist zelf haperde niet en greep meteen naar de kaas en een snee brood. „Charlie, om te beginnen met jou. Maggie moet zien dat jij weer om haar geeft zoals je eerst altijd deed. Dat je er nog steeds zoveel moeite voor wilt doen…“
 „Uh, ik denk iet dat dat het probleem is, of ooit is geweest.“
„Prima wat dan wel?“ Zei hij met zijn armen over elkaar.
 „Dat is het probleem, dat weet ik niet.“ Ik legde beschaamd mijn gezicht in mijn handen en voelde het bloed in mijn wangen omhoog komen.
„Slechte seks!“ Schreeuwde Lewis met zijn mond vol, vanuit de keuken. Het geluid van zijn slepende voeten kwam met de seconde dichterbij totdat hij over de rugleuning van de bank hing. Zijn hoofd tussen die van mij en Patrick. „Ik heb ergens gelezen dat dat het meest voorkomende probleem is in relaties.“
 „In welk magazine?“
„De pla-„
 „Maggie en ik hebben nog geen- het nog nooit- gedaan, hoor.“ Zei ik heel overtuigend. Mijn ogen gingen van de ene verbaasde jongen naar de anderen. Vooral Lewis keek alsof ik net een puppy had vermoord. Hij stopte abrupt met kauwen, als hij het nog niet had willen uitspugen. „Ja wat?“
„Lewis, ik denk dat we het probleem gevonden hebben…“ Fluisterde de bruine jongen tegenover me. Hij maakte een kommetje van zijn hand en zette hem aan de zijkant van zijn mond zodat ik niets zou horen. Dat plan was in ieder geval al mislukt. „Oké maar even serieus. Jullie hebben bijna een jaar…“
 „Dus?“
„Dus, zou het niet een keer tijd worden?“ Zei blondie met zwaaiende handen. 
 „Ik ben er nog niet klaar voor, ik ben bang. Daarnaast, zou een relatie niet moeten bouwen op seks. En daar weer naast, jullie hebben allebei nog nooit-.“ Ik keek wat verbaasd, geschokt eigenlijk. Dat Maggie er moeite mee had was al genoeg, maar deze twee? Zij zouden er voor me moeten zijn.
„Klopt, maar dat betekend niet dat seks niet heel erg zou kunnen helpen.“
 „Wat jullie willen zeggen is dat ik het maar gewoon moet doen?"
„Nee“ „Ja“ Zeiden ze door elkaar heen. Ik grom en laat mezelf helemaal onderuit zakken. Nogmaals trok ik het kussen van de bank af en gooide ik hem tegen mijn gezicht aan.

 

 

Dat was een kort stukje uit een van de laatste hoofdstukken, nogmaals...het is nog niet bewerkt en nog niet gecontroleerd. Ik hoop dat ik jullie aan het eind van de week kan geruststellen met 'ik heb de NaNoWriMo 2016 gewonnen!' Daar gaan we voor toch? Heel veel succes met deze laatste week iedereen! Ik geloof in jullie :).

FANCY MORE?:

FOLLOW MY BLOG WITH BLOGLOVIN

TWITTER    FACEBOOK   WATTPAD