The search for words // gastblogger Nienke!

Vandaag ben ik niet degene die mijn 'the search for words' update doet maar Nienke! Het leek me leuk om ook eens te zien hoe anderen dit project uitvoeren en vandaar dat er dus vandaag een gastblogger (blogster) is. Mijn update over de afgelopen week zal bij de update van volgende week gepropt worden!

 

 

Hoi, ik ben Nienke van de blog Nienkeslifestyle. Een van mijn grootste hobby's is het schrijven. Ik schrijf voornamelijk fictie; waaronder langere verhalen, maar ook korte verhalen en songteksten. Een poosje geleden ontdekte ik het project The search for words en leek het me heel leuk om deel te nemen. Dit omdat het doel me heel erg aansprak: meer variatie in woordkeuze en het schrijven verbeteren. Want ook ik merk dat ik vaak kies voor dezelfde manieren om dingen te beschrijven. De afgelopen twee weken ben ik met de eerste opdrachtjes aan de slag gegaan en dit wil ik vandaag met jullie delen!

 

Twee augustus

De bibliotheek die zich in mijn woonplaats gevestigd heeft, staat direct naast een rotonde. Boven, waar de boeken staan, heb je allerlei zitjes met uitzicht op diezelfde rotonde. Dit vond ik interessant voor een van de eerste opdrachtjes. 

"Ga in het openbaar zitten en beschrijf tien minuten lang wat er in de omgeving gebeurt."

Mensen op elektrische fietsen en scootmobiels nemen netjes de buitenbocht. Een man op zo'n fiets heeft zijn mobiel vast en zit vermoedelijk Pokemon Go te spelen. Een ander heeft een plastic tas onder zijn arm, die duidelijk wat zwaar is. Hij zwiept wat heen en weer en heeft moeite met het nemen van de bochten. 

Een wat oudere man wandelt met zijn hond het zebrapad op, maar wordt vervolgens bijna door een scooter van zijn schoenen gereden. Wel bedankt hij de scooterrijder vervolgens met een vriendelijk handgebaar als de scooterrijder met gierende banden voor hem tot stilstand komt. De hond laat zich - onbewust van het bijna-ongeluk van zijn baasje - gewillig aan zijn lijn meetrekken. 

Als de man en zijn hond uit het zicht verdwijnen, komt er een reusachtige vrachtwagen aangereden. Op zijn vracht is een plaatje van Heineken bier afgebeeld. Wanneer de vrachtwagen de rotonde oprijdt, lijkt de bestuurder moeite te hebben met manoeuvreren. Alsof hij te veel van het bier op heeft wat waarschijnlijk in zijn vrachtwagen zit. 

Een hele parade fietsers komt aangereden. Allemaal rijden ze netjes achter elkaar en met een behoorlijke snelheid. Het is alsof ik naar de Tour de France aan het kijken ben. Sommige van die fietsers steken netjes hun hand uit, ook al is er geen motorvoertuig in de nabije omgeving te bekennen. Anderen hebben schijt en houden handen aan het stuur, alsof ze hangen aan het randje van een klif.

 

Vijf augustus

Het schrijven in de bibliotheek was me een paar dagen geleden goed bevallen, en dus besloot ik het nogmaals te proberen op exact hetzelfde plekje. Alleen dan niet gefocust op de rotonde. 

"Schrijf tien minuten lang de kleinste details op."

Een vrouw met een klein rondje brilletje staat boeken tot sorteren. Ze heeft een bekend gezicht, maar ik kan het niet echt plaatsen. 

Hakken tikken op de vloer achter mij. Vermoedelijk een andere vrouw, midden veertig, te veel make-up en te kleurrijke kleding. Zo eentje met een midlifecrisis. Ik geloof niet dat ik wil weten of ik gelijk heb. 

De vlaggen voor het raam wapperen door de wind, waardoor er zon en schaduw afwisselend mijn gezicht bedekken. Het is aan alles te zien dat het waait. Ook de blaadjes van de bomen op de rotonde dwarrelen de lucht in. 

Op mijn broek is een vlieg gaan zitten, of eigenlijk op mijn knie. Er zitten gaten in deze broek, waardoor de huid van mijn knie toegankelijk is als zitplaats voor vliegen.

O ja, die boeksorteervrouw: ik geloof dat ze eens boodschappen bij me afgerekend heeft. Het herkennen van klanten blijft gek. 

 

Zes augustus

De stadshuiskamer zit in het gebouw waar de bibliotheek ook is. Ideaal dus, want ik wilde nu eens wat anders dan de rotonde.

"Ga in het openbaar zitten en beschrijf tien minuten lang wat er in de omgeving gebeurt."

Ik bevind me in een vintage stadshuiskamer. Tussen meubels die een oude uitstraling hebben, maar eigenlijk rechtstreeks uit de Ikea komen. Bovendien past een vintage huiskamer niet in een gebouw dat alles behalve vintage is. Het komt hier niet tot zijn recht en voelt vreemd.

Verder zie ik als ik naar rechts kijk een grijs bestelbusje geparkeerd staan. Dit is een spuuglelijk exemplaar en wekt spontaan een naar gevoel bij me op. Het is eenzelfde busje die je vaak in films ziet, in spannende films, waarin het hoofdpersonage ontvoerd wordt en in het busje wordt gegooid. 

Ik vraag me sterk af wat ik hier doe. Op een zogenaamde vintage stoel in het bijzijn van een ontvoer - euh - bestelbusje. Als ik hier ooit nog wegkom, hoop ik vurig dat ik niet wordt ontvoerd. 

(Wanneer ik opsta om weg te gaan, zie ik een man naar het busje lopen en blijkt het een rolstoelbus te zijn. Fair enough.)

 

Elf augustus

Deze dag had ik niet zoveel zin om het ver op te zoeken. Daarom besloot ik het thuis eens te proberen. 

"Schrijf tien minuten lang de kleinste details op."

Ik zit aan mijn bureau. De regendruppels die de wolken uit zich laten vallen hoor ik op mijn dakraam uit elkaar spatten. Een koude gloed heeft zicht via datzelfde dakraam naar binnengewerkt. Op mijn huid hebben zich kleine bultjes gevormd. 

Het is ook nog eens donker. Door de regen, maar ook door mijn verduisteren gordijn dat elk straalt licht - zoals de naam doet vermoeden - blokkeert. Gelukkig heb ik een bureaulamp, die zelf licht produceert waardoor ik op zijn minst nog kan zien wat ik schrijf. 

Dat licht verlicht ook de rare combinatie van spullen die zicht op het bureau heeft verzameld. Van links naar rechts: flesje water, deodorant, tissuebox, computermuis, vulpen, kalender die nog op juli staat,de verlichter, legen vulpenvullingen, twee zakdoeken, een rolletje plakband, oortelefoons, roze dagboek, giraffeschaar en cd-speler. Dan vergeet ik mezelf nog te benoemen. Ik leun ook op het bureau en pas tussen de spullen. 

Als ik verder kijk dan mijn neus reikt, zie ik mijn grootste trots: de boekenkast. Het walhalla voor boekliefhebbers als ik. En er staan me toch een hoop pareltjes in. Paper Towns bijvoorbeeld. Niet per se vanwege het fantastische verhaal, maar meer vanwege de herinnering die ik er aan gekoppeld heb. Ik kocht het boek in Londen, tijdens een fijn tripje met school. 

Deze kamer is van zichzelf een en al herinnering. Er hangen foto's van vroeger, staan verhalen van vroeger en zelf het zeil dat op de vloer ligt is van vroeger. Vroeger, waarvan ze zeggen dat alles beter was. 

 

Dertien augustus

Het weer heb ik netjes bijgehouden de afgelopen twee weken, maar echt interessant om te lezen is het niet. Dit stukje een goede impressie van hoe ik het gedaan heb. 

"Houd elke dag de zonsopgang/zonsondergang bij."

De lucht is te bewonderen vanuit het raam dat zich in mijn deur bevindt. Het is parelblauw, als zeewater op Curaçau. De zeewaterkleur wordt versterkt door wolken met een rozige gloed. Blauw met roze. Het is een plaatje. Als ik er een lijstje omheen denk, ontstaat er een prachtig schilderij. 

Een vliegtuig zweeft door de kleurenzee en laat een spoor achter. Ik vraag me af wat het uitzicht van de piloot is. Heeft hij door dat hij in een kunstwerkje vliegt?

Langzaam trekt de rozige kleur weg uit de wolken. Als bloed dat weer normaal gaat stromen, nadat je op je hoofd gestaan hebt. Hun echte kleur valt weer te bewonderen: grijzig en grauw. 

 

Voordat ik besloot mee te doen aan dit project, twijfelde ik of ik wel écht mee wilde doen. Ik was bang dat het me veel tijd zo kosten, maar uiteindelijk is dit heel erg meegevallen. Ik heb er zeker wat aan. Als ik nu aan het schrijven ben, lukt het me al een stuk beter om een goede omgeving neer te zetten. Wat mij betreft zijn de eerste twee weken dus zeker geslaagd! 

 

Liefs,

Nienke

 

 FANCY MORE?:

FOLLOW MY BLOG WITH BLOGLOVIN

TWITTER    FACEBOOK   WATTPAD