Collateral beauty // 2016

De dood vrezen we, de liefde omarmen we en de tijd...daar hebben we eigenlijk nooit genoeg van. Maar wat als alle drie deze dingen van je worden ontnomen? Deze film verscheen afgelopen maand in de bioscoop, en vanaf het eerste moment dat ik de trailer zag wilde ik al een bezoekje brengen. Niet alleen omdat Will Smith erin speelt maar ook omdat het verhaal me erg emotioneel leek. Lijkt dit jou ook een leuke film maar ben je niet helemaal zeker of je er wel voor naar de bioscoop wilt? Lees dan verder om erachter te komen of dit echt iets voor jou is!

Titel: Collateral beauty
Jaar: 2016
Regisseur: David Frankel
Speelduur: 96 minuten
Genre: Drama

Sterren: 

Howard rouwt om zijn verloren dochter. Hij schrijft brieven naar de dood, de liefde en de tijd. Hopend dat hij hiermee zijn brein meer rust kan geven, wat helaas niet helemaal werkt. Zijn leven lijkt nooit meer hetzelfde te worden, want het verlies van zijn dochter valt niet alleen zwaar op hem maar ook op zijn werk. Zijn drie collega's bedenken een plan om Howard terug op aarde te brengen. Ze huren acteurs in om hem te confronteren met zijn geschreven brieven. De dood, de liefde en tijd benaderen hem...maar of dit Howard nou echt helpt dat moet nog blijken. 

 

Mijn beste vriendin nam mij mee naar deze film voor kerst. Al is de kerst niet helemaal bedoeld om jezelf kapot te huilen vanwege een film, was het wel een goede start van het kerst weekend. Ondanks de vele reclames die voorbij waren gekomen ging ik een beetje blanco de bioscoop binnen. Al kan een film met Will Smith niet zoveel kwaad, hij maakt elke film een topper. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, en al helemaal niet dat ik uiteindelijk op vijf sterren uit kwam. Het duurde ook even voordat ik er echt vijf sterren aan kon koppelen. Vóór de pauze keken we elkaar een beetje verward aan omdat de film heel anders bleek te zijn dan je eerst zou denken. Je word meteen in het diepe gegooid en kijkt een beetje naar een abstract concept. Vrees dus niet en loop vooral niet de bioscoop uit want ná de pauze word het fantastisch! Niet dat het begin slecht is, gewoon een beetje verwarrend. 

Wat er na de pauze gebeurd, is namelijk dat de film echt begint te lopen. Het verhaal is duidelijk, de karakters zijn duidelijk, we weten wie wie gaat spelen en we kennen het plan. Oké prima. Maar zodra de confrontatie tussen Howard en deze drie abstracties (de dood, de liefde en tijd) plaats vind begint je hart een beetje te bonzen. Dan weet je dat je de tissues niet voor niets had mee genomen. De manier waarop hij reageert en hoe zijn stem breekt, alles klopt. Maar wat is die collateral beauty nou? Daar moest ik ook even voor gaan zitten. Maar eerlijk gezegd dat ik dat dit de film interessant maakte. Want je snapt pas echt wat die beauty is wanneer je bij het einde komt. Je begrijpt waar Brigitte (de dood) het over heeft wanneer Howard breekt bij de laatste minuut. 

"You don't get to choose who you love and who loves you back." -Love

Deze film zet je brein echt even aan het denken en laat je accepteren wat je hebt. Het is lang geleden dat ik een emotionele film in de bioscoop heb gezien, maar ik moet zeggen dat dit een perfecte terugkomer is. Will Smith heeft het opnieuw geflikt in een dramatische, levens veranderende film. Ik raad je zeker aan deze film te gaan kijken, ook jongens. Het is voor iedereen goed om eens wat meer stil te staan bij wat we hebben en wat respectvoller om te gaan met de tijd die wij al hebben. Ik ga hem zeker vaker bekijken en misschien zelfs op dvd aanschaffen zodra die uit is! 

FANCY MORE?:

FOLLOW MY BLOG WITH BLOGLOVIN

TWITTER    FACEBOOK   WATTPAD