Fotodagboek: Kraków

Maandagochtend, 13 maart, ik stond op met een grote glimlach op mijn gezicht. De dag begon dan wel vroeg, 5:30 om precies te zijn, maar dat maakte niet meer zoveel uit. Vandaag zou de reis naar Kraków namelijk beginnen! Over het algemeen had ik een beetje zenuwen voor de reis omdat we heftige dingen zouden gaan zien. Daarnaast ook omdat een week doorbrengen met een grote groep jongeren me een beetje op de hielen zit. Ik kan je vertellen dat het allemaal goed is gekomen en ik een super leuke week heb gehad! Vandaag laat ik de foto's van deze fantastische week zien en vertel ik je wat wij allemaal gedaan hebben. 

De reis en het hostel.

Het was een busreis van uiteindelijk vijftien uur. Ja, je hoort het goed, vijftien hele uren. Vooral een flinke reis als je niet kunt slapen in de bus. Dat heb ik alleen het allerlaatste uurtje voor elkaar gekregen. Met lange benen en een drukke groep mensen om je heen is de reis een beetje lang maar Ed Sheeran zijn album op repeat heeft mij er doorheen geholpen. Ik ken nu bijna alle nummers uit mijn hoofd en heb het landschap van Duitsland goed kunnen bestuderen, dus ik zeg een geslaagde rit. 
Eenmaal aangekomen in Kraków werden de groepen allemaal naar hun eigen hostel gereden. Toen onze bus stopte in een verlaten straat met krakkemikkige huisjes en geen hond op de weg werden we allemaal een beetje zenuwachtig. Na zo'n lange reis was het enige wat we wilde een fatsoenlijk bed en een warme douche. Ondanks dat de straat er niet echt fijn uit zag viel het hostel echt enorm mee! We hadden een hele verdieping voor onszelf en de bedden waren geen enkel probleem. Je zou verwachten dat we meteen in slaap zouden vallen maar bijna iedereen begon meteen met de Poolse traditie Wodka drinken. Een poging doen tot slapen was echt onmogelijk maar het was gezellig en zo zie je de klas nog eens dronken. 

De stad van verschil.

De volgende dag zagen we Kraków eindelijk in daglicht, wat verbazingwekkend genoeg de straten ietsjes mooier maakte. Deze Poolse stad is heel apart, oprecht. Er is geen midden klasse. Geen straten met rijtjes huizen of appartementen die verder goed onderhouden worden. Er is arm en er is rijk. Wijken waar huizen zonder geverfde muren en oude raamkozijnen naast grote villa's staan. Het is bizar om te zien. Toch heeft het ook een hele mooie kant, het centrum is prachtig en erg toeristisch. Een oud kasteel op de heuvel en een grote kerk met versierde torens.

We kregen van school genoeg vrije tijd om op eigen houtje de stad te verkennen maar we hebben ook bijzondere plekken van de stad gezien. Zo zijn we naar het museum van Schindler's fabriek geweest, wat erg krap maar interessant was. Naast het museum ben ik ook met mijn claustrofobie heel moedig 340 meter onder de grond geweest. Dat is een pittig eindje. De zoutmijnen waren een vermoeiende wandeling van wat wel een miljoen trapredens leek. Als zelfs de leraren een beetje afknappen op een activiteit dan weet je hoe laat het is. 

De activiteiten waren leuk maar voor mij zaten de leukste momentjes in de avonden. 'S avonds kregen we vrije tijd en hebben we ons toch als een groep jongeren gedragen. We zijn uit geweest, hebben op een terrasje gezeten en heel veel lol gehad in ons hostel. We hadden een top groep en maakte het daarmee een top week! 

Auswitz.

Deze plek verdient een eigen verhaaltje want de middag die we door hebben gebracht in Auswitz was heel bijzonder. Dit was de activiteit waar ik het meest geïnteresseerd in was. We weten allemaal wat er gebeurt is op deze plek maar als je er daadwerkelijk staat krijg je even de rillingen. We kregen een rondleiding door kamp 1, het kamp waar alle bewaarde voorwerpen te zien zijn en de foto's van toen een beeld geven van de ramp. In de gevangenissen werd ik even benauwd, het was er verschrikkelijk krap en het voelde ineens allemaal zo dichtbij. 

Kamp Birkenau bracht een nog beter beeld bij de ramp. Huisjes, nou eerder krotten, die een oneindig veld vulden brachten in beeld hoeveel mensen er eigenlijk zaten. Een foto is niet genoeg om te laten zien hoe groot het daar is. In dit kamp stonden ook de gaskamers, zoals op de laatste foto te zien zijn deze al vernietigd. Eerlijk gezegd ben ik blij dat ik hier niet meer in kon om het te zien. Dat had mij de stuipen op het lijf gejaagd denk ik. Alleen de ruïnes waren al heftig. Als je gaat nadenken over wat er tussen die stenen ooit is gebeurd dan steekt het in je hart. 

Auswitz is ondanks de heftige ervaring een plek die ik als ik jou was echt een zou bezoeken. 

 

 

De week naar Kraków was zoals ik al zei helemaal top! Of ik de stad uit mezelf nog een keer zou bezoeken is een andere vraag maar de hele sfeer die er hing rondom de groep maakte alles oké. Polen is een vreemd land, enorm vreemd, dat is alles wat ik kan zeggen om het samen te vatten.

FANCY MORE?:

FOLLOW MY BLOG WITH BLOGLOVIN

TWITTER    FACEBOOK   WATTPAD